بعدِ چندی مهر،آمد بر سرم آوار شد صفر می آید به دستم صفر ها بسیار شد درد دارد کیف و کفشت پاره باشد بین جمع سهم من تنها نشستن گوشه یِ دیوار شد چون فرستد هر معلم نامه تا آید ولی بازمی گویم که آقا مادرم بیمار شد فصل سرما...بغض مادر..چوب تر..آوارگی وای بر،این مهر من،این درد ها تکرار شد من که بیزارم از این مهری که بی مهری شود باز حالا غصه هایم در دلم بیدار شد سرگشته

این که من تا بی نهایت عاشقم تردید نیستمثل من دیوانه ای در بند و در زنجیر نیستداده بودم دل به چشمت تا شوی دیوانه امبعد فهمیدم که این دلدادگی تقدیر نیستهرکجا دیدی شکستی یک دلی را با نگاهبرحذر باش این شکستن قابل تعمیر نیستبی تو هر شب در دلم بیهوده فتوا می دهمبی تو این فتوا دگر هم قابلِ تفسیر نیستدر رفاقت لاف مردی می زدی ای بی وفادر همین ره چون کج افتادی دگر تدبیر نیستای بسوزد عاشقی،دیوانه ام بی چاره امهیچ کس مانند شب ها کمی دلگیر نیست سرگشته

هوس یک لحظه می آید تورا بر باد می بندد

و عالم یک صدا باهم به ریشت باز می خندد

به یک لذت خودت را می فروشی غا فل از دنیا

چرا دارد چنین در سر نوشتت تند می جنگد

نمیدانی درون جعبه هاچون میوه فاسد شد

اگر یک دانه ای باشدتمام جعبه می گندد

خودت را می کنی رسوا ولی هرگزنمی دانی

که رسواییست ماری هم چه یک زنگی که می زنگد

عجب پس گرگِ بی رحمیست این یک لحظه ی آنی

که عالم یک صدا باهم به ریشت تندمی خندد

سرگشته

جهانم را به دستان تو من دیدم

تو بد کردی ولی من باز خندیدم

نمی دانی که هرشب اشک من جاریست

از این دوری لباس غم پسندیدم

نشان از چشم نازت نیست انگاری

به دنبالت چه من از هر که پرسیدم

دلم دیوانه شد از ناز چشمانت

چه شب هایی که آرامش نمی دیدم

زمین گرد است و می دانی چه می گویم

تو می چینی همان غم را که من چیدم
سرگشته

تیرِ مِرزِنگِت هلاکُم کِردِه جون مِی یه مَیِّت زیر خاکُم کِردِه جون دیر کِردِی فصلِ پاییزی رَسی سوزُ دردِش سینه چاکُم کِردِه جون غم که اومَد رئ سَرُم دِنیا شِخِس مِن سِرامون محوُ پاکُم کِردِه جون دیدِمت بُی هر غریبی دل خَشی ئی خَشی اندوهناکُم کِردِه جون مِی ضحاکی مِرچِنادِی خینمه عهدُ پیمون بُی ضحاکُم کِردِه جون سرگشته توضیح: مرزنگ=مژه رسی=رسید رئ=روی شِخِس=بهم خورد ئی=این مِی=مثل مرچنادی=مکاندی